"Para Birimleri Dünya Savaşı" başladı

Küresel mali-iktisadi krizin müsebbibi kapitalist ülkelerin ilk zamanlarda arz ettikleri "anca beraber kanca beraber" görüntüsü artık yerini herkesin can derdine düştüğü panik ortamına bırakmakta. Krizin "sıfır noktası" ABD'nın para birimi üzerine kurulu Dünya ekonomisi aktüel aşamada simülasyon ve manipülasyon teknikleri ile "günü kurtarma"dan ileriye gidemezken kapitalizme önder ülkeler arasında gizliden gizliye "Para Birimleri Dünya Savaşı" başlamış durumda.

1930'lu yılların büyük depresyonunda olduğu gibi "söz sahibi devletler" döviz manipülasyonları üzerinden uluslararası piyasalarda üstünlük sağlama peşindeler. Batı'da birçok uzmanın beklentisi kurulacak "kriz sonrası yeni (kapitalist) düzen"de Dollar'ın yerini Altın veya Çin para birimi Yuan'ın alması yönünde. 

Hükümetin histerik "kriz menercerliği"ni şapşal-şaşkın izleyen Alman kamuoyuna "gizli para savaşı"nın başladığını Ass.-Prof. Dr. Daniel Eckert'ın henüz yeni çıkan "Weltkrieg der Währungen" (Para Birimleri Dünya Savaşı) başlıklı kitabıyla ilan edildi.

Yeni kriz ve eski travmalar

Dr. Eckert'e göre mevcut krizde devletlerin ve milletlerin tavırlarını belirleyen tarihi tecrübelerdir. Daha önce yaşanmış benzeri krizler devletlerin ve milletlerin "bilinç altı"nda travmatik izler bırakır. Buna göre  mesela Amerikalıların en büyük korkusu 1929/30 yıllarında patlak veren "büyük depresyon". Dr. Eckert İkinci Dünya Savaşı'nın çıkmaması ve özellikle ABD'nın zaferi ile neticelenmemesi durumunda bu ekonomik çöküşün (normal şartlarda) 25 yıl süreceğini idda ederken, Amerikalıların bunun farkında olduklarını belirtiyor. "Büyük depresyon" ABD'de özellikle deflasyon şeklinde tecelli  etmişken günümüze kadar Amerikalıların en çok korktukları kelime "deflasyon"dur. Halkın refah düzeyini sarsan bu tarihi tecrübeden dolayı ABD'de tasarruf politikaları bilhassa psikolojik açıdan "düşünülemez". Bundan dolayı ABD'nın  devlet giderlerini "taze para" basarak karşılayacağı ve böylece enflasyonu göze alacağını tahmin ediyor Dr. Eckert. Diğer bir misal ise Almanların "enflasyon fobisi". Almanya yenik çıktığı Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından sonra büyük enflasyonlar yaşadı. Bu "kolektif tecrübeler"in 60-90 yıl geride kalmasına rağmen bugün Alman devlet ricali ekonomik kriz ortamında ne olursa olsun ama herhangi bir enflasyon eğiliminin mutlaka engellenmesine kilitlenmiş vaziyette. Almanların bu travması şöyle veya böyle depreşmesi hükümet yetkilileri tarafınca "sonu belirsiz bir süreçin başlangıçı" olarak ciddiye alınmakta.

Çin'nin "dev savaş kasası"

   

Çin Halk Cumhuriyeti'nin döviz rezervleri 2,5 trilyon Dollar.  Bunların ana payı ABD devlet bonolarında. Bunun böyle olması "Çin ile ABD arasındaki özel iktisadi ilişkilerde". İki taraf birbirini tamamlayan bir sistematik içinde. ABD'nin ifrat haldeki tüketimini ancak Çin'in dev üretim mekanizması karşılıyor.

Batılılara göre bu "dev savaş kasası" büyük tehlike-tehdit. Çünkü Çin parasal açıdan Batı'yı her an teslim alabilir.

Dr. Eckert bu tuhaf ilişkinin stratejik boyutlarına dikkat çekiyor: "Jeopolitik açıdan bu ilişkiden oldukça nazik bir durum doğuyor. Çin ABD'nin en büyük alacaklısı. Bir süper gücün rakib bir güce bu derece bağımlı olması oldukça enderdir. Eğer borçlar ABD'nin eroini ise, Çin Amerika'nın en önemli madde taciridir. Peki, ya esrarkeş aynı zamanda kendine jandarma süsü vererek tacirle başka bir mevzudan dolayı çatışmaya kalkarsa ne olacak?"

Gerçekten Çin'in ABD'yi ve dolayısıyla Batı'yı böylesi "yumuşak" şekilde teslim alabilme imkanına malik olması hayret mevzuu! Herhalde burda Batı'nın" statik güç felsefesi" karşısında Doğu'nun "su keyfiyeti hikmeti"nin üstünlüğü kendini belli ediyor.

Avrupa'da (AB) güç dengelerinin Doğu lehinde kayması endişeyle izleniyor. Asıl dikkat çekmesi gereken ise, Avrupalıların gerçek manada bir karşıt konsept ortaya koyamayışlarıdır. Bu kafasızlık Çin'in "demokrasisiz kapitalizm" uygulamasını taklit etme tekliflerine kadar varmış vaziyette. (Demokrasinin serbest piyasa totaliterizmine ancak kılıf olmakla beraber "halk egemenliği"nin teorik ve reel sınırlarını belli eden yine küresel krizin şiddeti olmuşdur.)

Batı için Çin'in yükselişi "21. Yüzyılın anahtar teması". Batı'nın şu anki şaşkınlığı içinde  - gizliden gizliye - konsansüs arama eğilimleri de yok değil. Özellikle Avrupa'da bu yönde ABD'yi "gözden çıkarma" düşüncesi filizlenmeye başladı. Bu oyunda tüm kozlar Çin'in elinde; Avrupalıları ABD'ye karşı olsun veya tersi şekilde bir konuşlandırma ile olsun - Batı cephesinin yıkılması daha çok Çin'in inisiyatifinde. Tarih Çin'e Batı'dan 19. Yüzyılın rövanşını almak için büyük fırsatı vermiş durumda!

ABD'nın en sadık müttefikleri arasında bile yavaş yavaş gözden düşmesi "büyük paradigma"nın çöküş emarelerinden ancak biri. 

Euro'nun sefaleti veya AB'nin sahte gücü

"Ekonomizm" (ki "bütüncü ideoloji"den çok "aşağı psikoloji" mahiyetindedir) merkezli Batı'nın politik gücü son neticede elbette ekonomik durumuna bağlıdır. Bu açıdan özellikle AB oynamak istediği "global güç" rolünde oldukça cılız kalıyor. AB'nın Avrupa'da olsun, Orta Doğu ve Orta Asya'ya yönelik olsun, son 10 yıl içinde zorladığı yayılma politikası "haddini aşan her şey zıddına döner" hikmetinin bir vesikasıdır. 

AB "yayılma atağı"nın en önemli ayaklarından biri ortak para birimidir. Yalnız "keskin kılıç" olarak tasarlanan bu mali-iktisadi vasıta AB'nın ideolojik ve politik boşluğunu ifşa ederek tam tersine bir etki bıraktı. Euro'nun Avrupalıların kendi ifadeleriyle "Esperanto parası" diye tanımlanması aslında bu boşluğu işaret etmekte. Euro'nun "tutmaması" her şeyden önce AB'nın ideolojik ve politik birlik ifade etmemesinden kaynaklanıyor. 

Bir yandan Almanya-Fransa arasında politik kıskançlık ve açık ekonomik-ticari rekabet diğer yandan İngiltere'nin Anglo-Sakson mayası gereğince ABD'ye bağlanması (İngiltere'nin ortak para birimine baştan itibaren katılmaması "birlik fikri"ne "Atlantik mihveri" kaynaklı açık sabotaj mahiyetindedir), temelde politik kaosun hakim olmasını gerektiriyor. Küresel mali-iktisadi kriz ise bu siyasi iktidarsızlığı açığa çıkaran medyum olmuştur.

Oysa 2002'de resmi olarak tedavüle giren Euro ilk yalpalanmalar sonrası Dollar'a alternatif veya en azından Dollar yanında "eş değer" olma yolunda hayli mesefa almışdı. 2000-2008 yılları arasında Dollar Euro karşısında %50 değer kaybına uğradı. 2008 başlarında Dünya döviz rezervlerinin %26'lık payı Euro üzerinden hesaplanıyordu. 22 Nisan 2008'de ise Euro'nun Dollar karşısında 1,60 kur yapması Avrupalıları kendilerinden oldukça emin etmiş ve Avrupaî sosyal devlet modelinin (sosyal serbest piyasa ekonomisi) Amerikan "kovboy kapitalizmi"den üstün olduğu intibasını yaygın hale getirmişdi. 

Tam bir yıl sonrasında ise manzara tepe taklak olmuş vaziyetteydi! 

ABD'de patlak veren emlak krizi kısa zamanda tüm kapitalist sistemi uçurumun eşiğine getirince bundan "güçlü" Euro'da nasibini aldı.

Borç ve faiz batağına saplanmış birçok AB ülkesinin tetiklediği Euro krizi en son bazı Euro ülkelerini "geçici olarak" ortak para birimi bölgesinden çıkarma düşüncelerine kadar vardı. Neticede hem Euro'yu hem de AB'yi kurtarmak amacıyla 9 Mayıs 2010'da 750 milyar Euro tutarında bir "emniyet şemsiyesi" açıldı. 

AB'nin bu son koşullar içinde nereye varacağı büyük bir soru işareti. 

Altın'ın yükselişi

1999 yılında İngiltere Maliye Bakanı olan Gordon Brown bütçe açıklarını kapatmak için İngiltere'nın asırlarca biriktirmiş olduğu Altın rezervlerinin hatırı sayılır bir kısmını satma fikrini ortaya attı ve birkaç yıl içinde İngiltere 400 ton Altın'ı piyasaya sürdü. O yıllarda Gordon Brown tipi uzmanlar ve ekonomistler arasında ortak kanı "Altın devri"nin "kapandığı" yönündeydi. Altın "modası geçmiş", reel ekonomik değeri olmayan bir nesneydi.

İngiltere bütçesine bu Altın satışlarından dolayı 3,5 milyar Dollar kadar çok cüzi bir "sıcak para" akımı oldu. O yıllarda uluslararası piyasalarda Altın Ons fiyatı 300 Dollar cıvarlarındaydı. 

Aktüel Altın Ons fiyatı 1300 Dollar sınırına dayanmış vaziyette. Gordon Brown'nun "dahiyane" girişimi ile 1999 ve sonraki birkaç yıl içinde satılan Altın'ın mevcut para değeri 13 milyar Dollar kadar. Mevcut mali-iktisadi kriz içinde o yıllarda satılan Altınların bugün Sterling için önemli bir psikolojik dayanak olurdu.

Bundan dolayı Dr. Eckert de kitabında yeni bir döviz sistemi için gerekli emniyet mihrakını klasik şekilde "Altın" olarak işaretliyor.

Haber: DTN

Kaynaklar (Quellen):

Der Weltkrieg der Währungen hat begonnen

Krieg der Währungen  

Kampf der Währungen

Der Euro als Wunderwaffe

NOT: 21 Eylül tarihli haberimizden iki gün sonra çıkan haberlere göre Çin ve ABD arasındaki "Para Birimi Savaşı" yeni bir merhale aldı. New York'taki Birleşmiş Milletler Zirvesi vesilesiyle Çin ve ABD üst düzey hükümet sözcüleri konuyla ilgili açıklamalarda bulundular.

Konuyla ilgili bazı haber kaynakları:

Çin'den ABD'nin yuan baskısına karşı hamle

"New York'ta devam eden Birleşmiş Milletler (BM) Zirvesi görüşmeleri çerçevesinde bugün ABD Başkanı Barack Obama ile görüşecek olan Çin Başbakanı Wen Jiabao, yuanın değerininABD'nin ticaret açığıyla ilgisi bulunmadığını ve siyaset malzemesi haline getirilmemesi gerektiğini söyledi.

(...)

Wen, ortada yuan için büyük oranda değer kazancını gerektirecek bir durum olmadığını ve ABD'nin talep ettiği yükselişin bu ülkede yaşanan işsizlik sorunu çözmeyeceğine değindi. Çin Başbakanı, ABD'li şirketlerin artık emek-yoğun ürünler üretmemesini bunun başlıca nedeni olduğunu ifade etti.

Wen bu konuda Çin'e döviz tarafında uygulanacak yaptırımları eleştiren ABD'li ekonomistlerin görüşlerine benzer ifadeler kullanarak, "ABD'nin, Çin  ile verdiği dış ticaret açığının temel nedeni yuanın değerinden değil, aksine iki ülke arasındaki ticaret ve yatırım yapısının farkından kaynaklanıyor" dedi.

ABD Temsilciler Meclisi'nde bir komisyonun Çin'e döviz tarafından uygulanacak yaptırımlar için Cuma günü toplanması bekleniyor. Demokratlardan bir yetkili, tüm Temsilciler Meclisi üyelerini tasarının oylanmasına katılacağını belirtti." hurriyet.com

 ABD ile Çin arasındaki 'Kur' savaşı 'sosyal patlama' tartışmasına döndü

"Türkiye'de yetersiz kur müdahaleleri tartışılırken, ABD ile Çin arasında süren hararetli kur tartışmaları istihdam ve sosyal patlama boyutuna taşındı. Çin para birimi yuanın, değerinin çok altında olduğunu savunan ABD yönetimi, Çin'e karşı bir dizi caydırıcı tedbir alma tartışırken, Çin yönetimi yuanın değer kazanmasının ülkede büyük bir sosyal patlama yaratabileceğini savunuyor. Çin Başbakanı Wen Jiabo, yuanın yüzde 20 değer kazanmasının ciddi iş kayıplarına sebep olacağını ve ülkede sosyal dengesizlik yaratacağını belirtti.

Çin'i daha güçlü kur isteyen ABD ile karşı karşıya getiren 'Yuanın değerlenmesi' tartışması iki ülke yönetiminden arta arda gelen açıklamalarla birlikte ekonomik alandaki gerginliği giderek artırıyor. Başbakan Wen, Çin para birimi yuanın yüzde 20-40 değerlenmesine izin verilmesi durumunda şirket iflasları yaşanacağını ve işsizliğin artması ile de sosyal gerginliklerin yaşanacağını dile getirdi. Wen, "Kaç fabrikanın iflas edeceğini, kaç Çinli işçinin işini kaybedeceğini ve kaç tane göçmen işçinin kasabalara döneceğini tahmin edemeyiz" dedi.  

Wen, böyle durumda Çin'de sosyal ayaklanma olabileceğini savundu. ABD ise Başkan Barack Obama ve Hazine Bakanı Timothy Geithner'ın yuanın değerinin yükseltilmesi konusunda yaptığı baskıya şimdi de Çin mallarına ticari sınırlama ve ek gümrük vergi restini ekliyor."  habernet.com

"Hisse ve altın zamanı mı?" milliyet.com.tr

"USA drängen China zu Aufwertung" NNZ Online

"USA bereiten Handelskrieg gegen China vor" Spiegel Online 

Deutschland und Türkei - Ist eine geopolitische Partnerschaft möglich?

Wenige Tage vor dem Türkei-Besuch Angela Merkels, gab es zunächst einmal das gewohnte "diplomatische Abklopfen". Unnötige Kraftmeierei auf beiden Seiten, zumal sich dann später plötzlich die gegenteiligen Meinungen zum Thema "türkische Schulen in Deutschland" in "gegenseitigem Einvernehmen" auflösten. Dabei hatte Recep Tayyip Erdogan eigentlich auch kaum auf rein türkische Bildungseinrichtungen in Deutschland gepocht. Gegenüber "Zeit-Online" sprach Erdogan eher von einem deutsch-türkischen Bildungsmodel das vor allem gerade in der Türkei aufgebaut wird. Der CDU-Stammtisch aus Merkel, Bosbach & Co. formierte aber gleich in gewohnt hysterischer Manier eine "Front gegen türkische Gymnasien in Deutschland". Schließlich zeigte sich Merkel nur wenige Tage später, während ihres Türkei-Besuchs, dann doch "offen" für türkische Schulen in Deutschland "so wie es deutsche Auslandsschulen in der Türkei gebe".

Auch wenn die tatsächliche Umsetzung deutsch-türkischer Bildungseinrichtungen in Deutschland in weiter Ferne liegt, so kann Deutschland eine solche Forderung kaum mehr abschlagen. Denn das Kräfteverhältnis zwischen beiden "Partnern" hat sich innerhalb des letzten Jahrzehnts stark verschoben. Und zwar zugunsten der Türkei.

Themen wie die "Integration" türkeistämmiger Migranten in Deutschland oder die liberal-demokratische Gleichschaltung der Türkei im Sinne westlicher Kriterien, fungieren dabei auf beiden Seiten zunächst - kurz- und mittelfristig - als taktische Druckmittel. Deren langfristig-strategische Dimension richtet sich auf Beherrschung durch gezielte weltanschauliche Indoktrination. Merkels Definition möglicher deutsch-türkischer Bildungseinrichtungen weist klar in diese Richtung. Dies sollte vor allem auf türkischer Seite nicht aus dem Blickfeld geraten - falls die neue türkische Staatsführung dazu überhaupt noch intellektuell in der Lage ist. Liegt das Paradoxon des türkischen "Aufstiegs" doch in der diffusen Kopie eines staatspolitischen Auslaufmodels.

The Great Game: Die geopolitische Karte

Worum es eigentlich geht sprachen in Deutschland nur wenige eindeutig aus.

So etwa die Frankfurter Rundschau: "Im Kalten Krieg war es vor allem die militärische Bedeutung des NATO-Partners Türkei, die das Land wichtig machte für Europa. Heute gibt es für die EU andere und viel überzeugendere Gründe, die Türkei zu integrieren. Ihre wachsende Wirtschaftskraft, ihre Bedeutung als Energiekorridor und ihre junge demografische Struktur machen die Türkei für Europa ebenso unverzichtbar wie ihre geopolitische Rolle an der Schwelle des Nahen Ostens und Mittelasiens. Die Europäische Union in ihrer heutigen Form ist zu klein, um in der Welt auf Dauer politisch mitreden und wirtschaftlich mithalten zu können. Ein Beitritt der Türkei gäbe Europa ein angemessenes Gewicht. Die Türkeipolitik ist deshalb ein wichtiger Test für Europa: Sie entscheidet darüber, welche Rolle die EU auf der globalen Bühne spielen will."

Innerhalb der geopolitischen Ambitionen der EU spielt die Türkei also eine herausragende Rolle. Ob die EU jedoch überhaupt mittel- und langfristig in der Verfassung ist die Türkei für ihre (über-)lebenswichtige Hegemonialpolitik einzuspannen ist mehr als fraglich. Der Westen steckt in einer tiefen Strukturkrise die man als historisch bezeichnen kann. Zudem sind in vielen Bereichen die Positionen und Ambitionen konträr.

Die Türkei soll zum einen der EU als wirtschaftspolitisches Sprungbrett zum Nahen Osten, dem Kaukasus und Mittelasien und gleichzeitig als sicherheitspolitisches Sperr- und Aufmarschgebiet der NATO gegen Russland und den Iran zu Diensten sein. Zumindest die sicherheitspolitische Rolle die ihr von den Strategen aus Brüssel zugedacht wird, dürfte kaum im Interesse der Türkei sein. Gute Beziehungen zu Russland und dem Iran sind für die Türkei grundlegen. Der "Zivilisationskrieg" des Westens (USA-EU) hat eine Schneise der Destabilisierung vom östlichen Mittelmeer über den Kaukasus bis zum Hindukusch gepflügt. In Ankara verfolgt man diese Entwicklung zurecht mit tiefer Besorgnis. Hier liegen die Standpunkte und Denkweisen der westlichen Staatengemeinschaft und der Türkei weit auseinander. Die Türkei tut gut daran sich auch weiterhin nicht auf die Kriegspolitik des Westens einzulassen. Andernfalls kann aus dem neuen "Starken Mann am Bosporus" schnell ein Trümmerhaufen wie etwa Georgien, Irak oder Pakistan werden.

Welch gefährliches Spiel die EU betreibt zeigt nicht zuletzt auch die jüngste Aufrüstungspolitik unter massiver Beteiligung Deutschlands.

Der Luxemburger Aussenminister Jean Asselborn verwies zurecht auf die Absurdität millardenschwerer maritimer Aufrüstung der Türkei und Griechenlands. Die Waffen für beide NATO-Staaten kommen zum größten Teil aus Deutschland. Auch der Laie kann sich zusammenreimen dass eine Verschärfung türkisch-griechischer Spannungen nicht im Sinne der EU bzw. NATO sein kann. Wenn die EU und allen voran Deutschland nicht in völliger geistiger Umnachtung die Absicht verfolgen oder es zumindest darauf ankommen lassen die ägäischen Nachbarn Türkei und Griechenland in ein Wettrüsten zu stürzen; gegen wen werden die beiden NATO-Staaten hier eigentlich aufgerüstet? Es kann kaum daran gezweifelt werden dass mit dieser - wirtschaftlich wie politisch - absurden Aufrüstung Türken und Griechen an den ägäischen Meerengen gegen Russland in Stellung gebracht werden sollen.

Mit Blick auf die wirtschaftspolitischen Erwägungen im Zuge der griechischen Tragödie warnt Jean Asselborn die EU und insbesondere Deutschland vor einem Abrutschen in die Politpsychiatrie. Was Deutschland mit seinen massiven Rüstungsexporten an die Türkei und Griechenland betreibt ist - gelinde ausgedrückt - verantwortungslos.

Dabei eröffnen sich in Hinsicht der Finanz- und Wirtschaftskrise neue Möglichkeiten eines Ausbaus der türkisch-griechischen Beziehungen. Diese können aber nur dann fruchtbar sein wenn sich beide Seiten nicht dem Gang in die Politpsychiatrie anschließen. Grundlage für wirklich freundschaftliche Beziehungen ist Aufrichtigkeit und Vertrauen und nicht perfider Machiavellismus á la Angela Merkel. Gerade die auf unterschwelligen Angstpsychosen gründenden gegenseitigen Ressentiments verhindern nun schon seit "historischen Zeiten" eine echte türkisch-griechische Aussöhnung. Diese Situation lädt nicht zuletzt auch auswärtige Mächte zur Instrumentalisierung des Konflikts ein. Diesen kindischen Streitkult gilt es zu überwinden. Die Zeichen der Zeit begünstigen einen eingehenden Wandel.

So forderte der türkische Handelskammerverband die türkische Regierung dazu auf über Hilfen für Griechenland nachzudenken. Solche Gedankengänge wären noch vor wenigen Monaten quasi unmöglich gewesen. Die Türkei muß dabei aber achtgeben nicht in den Strudel der europäischen Fiaskopolitik hineingezogen zu werden. Dies wäre schon der Fall wenn etwa der Vorstoß des türkischen Handelskammerverbands durch die EU bzw. Deutschland fingiert wurde. Niemand hat das Recht die Türkei ausbaden zu lassen was insbesondere durch Unfähigkeit der EU und krankhafte finanzkapitalistische Spekulationen atlantischer Kredithäuser verbockt wurde.

Durch einen schnellen und effektiven Ausbau der Handelsbeziehungen, gegenseitigen Investitionen sowie gezielten Abbau politpsychologischer Hindernisse können sich Türken und Griechen in der globalen Krise gegenseitig unter die Arme greifen. Ein erster gegenseitiger Vertrauensbeweis könnte dabei die Stornierung der U-Boote aus Deutschland sein.

Angela Merkel müßte freilich zusehen wohin sie dann mit diesen überflüssigen Produkten deutscher Wer(f)tarbeit schippert.

DTN

Verheugen: AB Türkiye'ye muhtaç

AB Yatırım ve Endüstri Komiseri Günter Verheugen Türkiye'nin AB'ye katılımının vazgeçilmez olduğu kanısında. Verheugen Deutschlandfunk radyosuna verdiği röportajda "Biz Türkiye'ye Türkiye'nin bize muhtaç olmasından daha muhtaçız. Türkiye stratejik açıdan en yüksek anlam ifade eder." dedi. Verheugen Türkiye'nin Batı devletler toplumuna bağlılığı dışında bir yol seçmesi taktirde "bizim için çok çok büyük risk olur, bu riski kesinlikle göze almamamız gerekir" uyarısında bulundu.

Buna karşın ilk defa Türkiye gibi müslüman çoğunluklu bir ülkenin demokrasi, özgürlük ve hukuk devletini tesis edilebilmesi taktirde "bizim için çok büyük bir avantaj olur" şeklinde konuşan Verheugen, bütün bunlara rağmen Türkiye'ye yönelik kolaylaştırılmış üyelik koşullarının mevzu bahis olamayacağını sözlerine ekledi.

Almanya Başbakanı Merkel'in öngördüğü imtiyazlı partnerlikte ise Türkiye için bir kazanç görmeyen Verheugen, şöyle konuştu: "Türkler zaten imtiyazlı bir partnerlik konumundalar. AB'ye herkesten daha bağlılar. Gümrük Birliği zaten mevcut. Bunun dışında Türkiye'ye verilecek ama neticede ülkeyi tam üyelik dışında bırakacak herhangi başka bir şey olduğunu sanmıyorum."

Kaynak

Verheugen: "Brauchen die Türkei mehr als sie uns braucht"

Türkei: "Endgültige Lösung" in der "Kurdischen-Frage"?

Der türkische Innenminister Beşir Atalay hat einen neuen Anlauf zur Lösung der "Kurdischen-Frage" genommen. Zwar legte Atalay keine Einzelheiten vor, doch sein Aufruf "an alle Parteien" und die Hervorhebung eines "demokratisch-freiheitlichen Wegs" deuten auf ein 'verschärftes Tempo' auf eine 'endgültigen Lösung' des Konflikts hin. In der türkischen Presse wird Atalays, rhetorisch äußerst vorischtig vorgetragener, Vorstoß als "brainstorming" gewertet. Die Regierung erhoffe sich eine möglichst breitgefächerte öffentliche und produktive Diskussion, so der einhellige Kommentar der türkischen Zeitungen vom vergangenen Sonntag (29.07.2009).

'Indirekte Gespräche' der Türkei mit der PKK im Nordirak gingen dem jüngsten Anlauf voraus. Erst vor zwei Monaten hatte der bekannte Kolumnist Hasan Cemal das PKK-Hauptquartier in den Kandil-Bergen (Nordirak) besucht und sich eine Medien-Schelte von Seiten populistischer Kollegen eingehandelt. Auch wenn Hasan Cemal in seinen "Notizen aus dem Nordirak" beteuert er sei lediglich journalistisch unterwegs, so zeigt die aktuelle Entwicklung dass er 'im sicheren Boot' sitzt. Noch vor wenigen Jahren hätte ein solcher 'journalistischer Abstecher' zur PKK jedem türkischen Pressevertreter eine Anklage wegen "Propaganda für eine terroristische Organisation" eingebracht.

Reaktionen: Zustimmung bei den Liberalen und der DTP - Wut bei Nationalisten und Kemalisten

Zu seiner Pressekonferenz lud Innenminister Atalay, neben Cemal, gleich weitere 11 regierungsfreundliche Journalisten ein. Liberal-Demokratische Namen wie Oral Çalışlar, Cengiz Çandar, Fehmi Koru, Ali Bayramoğlu und Mümtaz’er Türköne gehören zu den einflußreichsten Meinungsmachern der Türkei. Gleichzeitig wurden Vertreter der Zeitungen "Hürriyet" und "Cumhuriyet" ausgeladen.

Das die genannten Journalisten bzw. regierungsfreundliche Presse nicht gerade eine 'zufällige' Rolle spielen zeigt auch die Reaktion des Vorsitzenden der MHP (Milliyetçi Hareket Partisi, Partei der Nationalistischen Bewegung), Devlet Bahçeli. In einer Rede bezeichnete Bahçeli die genannten Jounalisten als "12 böse Männer". Für aufsehen sorgte Bahçeli aber vor allem mit dem Satz, die MHP "könne für 50 Jahre in die Berge gehen". Damit spielte der Nationalist auf einen bewaffneten Kampf seiner Partei an, falls die Regierung sich mit der PKK an den Verhandlungstisch setzten sollte.

Der Regierungsvorstoß zur "Kurdischen-Frage" wird von der MHP und der CHP (Cumhuriyet Halk Partisi, Republikanische Volkspartei) vehement abgelehnt. Beide Parteien stemmen sich gegen jegliche Revision der nationalstaatlichen Struktur, wie sie für die moderne Türkei von Kemal Atatürk festgelegt wurde.

Besonders hervorzuheben ist der parteiübergreifende Aufruf Atalays. Damit wird zum erstenmal auch der politische Arm der PKK, die DTP (Demokratik Toplum Partisi, Partei der demokratischen Gesellschaft), an den Verhandlungstisch geladen. Die DTP kommentierte die Offerte der Regierung zunächst 'vorsichtig-optimistisch'. Während eines offiziellen Zusammentreffens mit dem Industriellenverband der Türkei (TÜSİAD) erklärte der DTP-Vorsitzende Ahmet Türk: "Die Erklärung von Herr Atalay ist äußerst wichtig. Wir sind grundsätzlich bereit die auf uns zukommende Verantwortung in dieser Sache auf uns zu nehmen und jede Hilfestellung zu leisten. Wir glauben das die jüngsten Verlautbarungen dem kurdischen Volk viel Hoffnung geben wird." Ahmet Türk verwies ebenfalls auf den "vorsichtigen und sensiblen" Sprachgebrauch des Innenministers hin und rief "zur Vernunft" auf.

Die DTP charakterisiert den Regierungs-Vorstoß als "gute Absichtserklärung" der aber "noch keine konkreten Projekte" aufweise. Ein besonderer Streitpunkt ist dabei die Forderung der DTP nach einer Beteiligung des inhaftierten ehemaligen PKK-Führers Abdullah Öcalan am Lösungsprozeß. Überraschenderweise kam aber gerade von Seiten Öcalans Kritik an der DTP.

Abdullah Öcalans Verweise und Hinweise

Öcalan, der zum 15. August einen eignen umfaßenden Beitrag zum Lösungsprozeß angekündigt hat, ließ über seine Anwälte folgendes verlautbaren: "Ich kann von hier aus keine Entscheidungen über die Guerilla treffen. Trotzdem schiebt jeder die Lösung des Problems auf mich ab. Ich habe keine Macht über diese Faktoren. Auch bin ich über vieles nicht unterrichtet, bekomme keine Nachrichten. Derartige soziale Prozesse entwickeln sich keineswegs über eine einzige Person. Vielmehr hängt die Entwicklung von vielen Faktoren ab. Dies muß gut erfaßt werden."

Die 'kryptische Worte' Öcalans deuten wieder einmal auf den schwellenden Konflikt innerhalb der PKK/DTP. Der ehemalige PKK-Führer beschwerte sich in den letzten Jahren immer wieder über die Strategie der PKK. Öcalan kritisiert vor allem die 'undurchsichtige' Verflechtung der im Nordirak in Stellung liegenden PKK mit dem us-amerikanischen Besatzungsregime im Irak. Während die PKK/DTP-Funktionäre auf eine 'Demokratisierung von Washingtons Gnaden' setzten, lehnt Öcalan jegliche imperialistische Intervention im Nahen Osten ab und fodert eine unabhängige Gesamtlösung durch die Regionalmächte (Türkei, Iran, Irak, Syrien unter Beteiligung der Kurden).

In diesem Sinne wären die "Faktoren" von denen Öcalan spricht die USA und die EU. Der Hegemonialanspruch des Westens zielt auf eine langfristige Kontrolle der Sicherheits- und Energiepolitik im nahöstlichen Großraum ab. Parallel dazu ist die Sicherheit Israels ein Hauptanliegen der westlichen Staatengemeinschaft.

Das an dem jüngsten Vorstoß der türkischen Regierung 'Faktoren' beteiligt sind, denen sich derzeit weder die Türkei noch die Kurden entziehen können ist Offenkundig. Nur zwei Wochen nach der Unterzeichnung des Vertrages zum Bau der Nabucco-Gaspipeline zwischen der Türkei und der EU, bemüht man sich um die Sicherheit des kostspieligen Projektes. Für die EU trägt die Gaspipeline eine große strategische Rolle.

Der Osten Anatoliens kommt deshalb als Kriegsschauplatz (Türkei vs PKK) nicht mehr in Frage. Auch die, im Rahmen des Nabucco-Projekts geplanten, Gaslieferungen aus den Kurdengebieten des Nordirak wären damit 'gesichert'.

Bericht: Deutsch-Türkische Nachrichten

Weitere Quellen:

Die türkisch-israelischen Beziehungen und die Kurden
"Nabucco", die Türkei, die EU und Obamas Geopolitik
Die PKK reicht der Türkei den Ölzweig

Ilısu'da 'balans ayarı' mı?

Almanya, İsviçre ve Avustruya Ilısu Barajı Projesi'nden çekiliyormuş...

Alman hükümeti, Ilısu Barajı Projesi'nden çekileceğini açıkladı. Alman yetkililer bu kararın İsviçre ve Avusturya tarafından da benimsendiği ve üç ülkenin ortak ve koordineli bir tavır içinde olduğunu belirtiyorlar.

Başta Almanya olmak üzere, Ilısu projesi için verilen devlet kredi garantisi birtakım koşullara bağlanmış ve bu koşulların yerine egtirilmesi için Türkiye'ye bir 'yol haritası' dayatılmıştı. Kredi koşullarını denetleyen komitenin Türkiye'ye yaptığı son ziyaret sonunda Türkiye'nin 153 paragraftan oluşan 'ön koşullar kataloğu' üzerinde hala ciddi bir çalışmaya girmediği ve Türk yetkililerin bu konuda son derece isteksiz oldukları neticesine varıldı. Almanya Dünya Bankası uzmanlarından Michael Cernea başkanlığında çalışan komitenin verdiği rapordan sonra "Ilısu Projesi'nden ümidini kestiğini" açıkladı.

'Kalkınma'nın beraberinde getirdiği sorunlar

Kredi garantisi için öne sürülen koşullar Ilısu projesi ile gündeme gelen çeşitli boyutlardaki sosyo-ekonomik, ekolojik ve kültürel problemler ile ilgili.

Ilısu barajı, başta tarihi-arkeolojik öneme sahip olan Hasankeyf olmak üzere toplam 198 yerleşim birimini tamamen veya kısmen su altında bırakacak. Alman Focus dergisinin sosyolog ve Dünya Bankası uzmanı Ayşe Kudat'dan naklettiği bilgilere göre yerleşim birimlerinin mecburi boşaltılmasından 78.000 insan etkilenmekte. Buna karşın resmi Türk makamları 43.000 kişinin yerleşim değişimine dahil olduğunu açıklarken, proje yetkilileri ancak 12-15.000 kişiden bahsetmekte. Frankfurter Rundschau gazetesi ise yerleşim değişiminden etkilenen bölge halkını "65.000 kadar" ile okuyucularına bildirmekte.

Ayrıca ulusal ve uluslararası gözlemciler tarafından yerleşim değişimine dahil olan bölge halkına yönelik yeni iş ve geçim sahaları sunulmasında tam bir belirsizliğin hakim olduğuna dikkat çekilmekte.

2002 yılında kamuoyuna açıklanan projeye, Dünya Bankası tarafınca "Doğal çevreye ve topluma büyük ve telafisi mümkün olmayan zararlar getireceği" gerekçesiyle mali destek verilmemişti. 2003 yılında Türk hükümeti Alman, İsviçreli, Avustruyalı ve Türk firmalarından oluşan bir konsorsiyum ile yeniden görüşmelere başlamış ve 2007 başlarında Almanya, İsviçre ile Avusturya ihracat kredi acentaları projeye katılan Andritz, Züblin ve Alstom inşaat firmalarına kredi garantisi vermişti. Sonrasında ise bir bankalar konsorsiyumu projeye 450 miyon Euroluk bir kredi açacağını bildirmişti. Yalnız Almanya, İsviçre ve Avusturyalı ihracat kredi acentalarınca verilen kredi garantisi kültürel, ekolojik ve insan haklarına dair birtakım 'ön koşullar'a bağlanmıştı.

Dünya Bankası ve uluslararası 'balans ayarı'

Malum sebeplerden dolayı projeye özellikle Dünya Bankası'nın muhalif olması dikkat çekmekte.

'3. Dünya ülkeleri ve gelişmekte olan ülkeler'e yönelik bir çok benzer 'kalkınma projeleri'ni destekleyen Dünya Bankası Ilısu Baraj Projesi'ni bir 'günah çıkarma fetişi' haline getirdiği intibaını veriyor.

Mesela Çat-Kamerun (Batı Afrika) Petrol Hattı Projesi için Ilısu Baraj Projesi'ne getirilen eleştirilerin aynı yapıldığı halde Dünya Bankası bu projeye 'tam destek' verdi. Yine Ilısu Baraj Projesi'nde olduğu gibi, ilk aşamada 'çevrecilerden ve insan hakları savunucularından daha çevreci ve insan hakklarını önemseyen' bir tutum sergileyen Dünya Bankası son neticede projeye 'yeşil işik yaktı'. Projeye gelen ilk eleştirilerden sonra uluslararası çevreci ve insan hakları örgütleriyle 'yuvarlak masa'larda bir araya gelen Dünya Bankası, son neticede hiç bir aykırı sesi 'takmadığını' duyurdu ve kapitalist finans ve enerji sektörü ile 'işi pişirdi'.

Michael Cernea gibi Dünya Bankası yetkilileri Ilısu Baraj Projesi'ni yerden yere vuruken, Asya, Afrika ve Latinamerika'da onlarca benzer projeyi neden destekledikleri oldukça çelişkili bir tavır olsa gerek.

Cernea, kredi koşullarına dair yol haritası ile ilgili olarak Türk makamlarının (Devlet Su İşleri) yanıltma girişimlerinden şikayet ederken ve Ilısu Projesi'ni "Ekolojik ve toplumsal açıdan Çin hükümetince gerçekleştirilen Üç Vadiler Baraj Projesi'nden de büyük bir felaket ve ayrıca daha kötü planlanmış bir proje" olarak tanımlayan uzmanlara katılırken, hadiseye ister istemez bir siyasi bakış açısı getirmekte.

Bilindiği gibi - dünya görüşü materyalist bir tekamülcülükten-evrimcilikten ibaret olan - Batı, Çin ve İran gibi ülkelerin - temelde aynı kafa ile olsa da - 'kalkınmaları'na karşı.

Ilusu'yu güya salt bir 'hümanist bakış' ile - ki Ilısu Baraj Projesi'nin bölge halkına ve doğa dengelerine getirdiği-getirebilecegi olumsuzlukların büyük bir hakklılık payı var! - bu kadar 'kaynatan' Batı'nın acaba gerçekten hiç bir 'politik art niyeti' yok mu?

Focus dergisinin konuya dair iki sayfalık yazısında 'politik boyut' bayağı 'es geçilmiş' ama 'politik boyuta'la ilgili şu iki çümle bile bize 'çok şeyler anlatmalı': "Baraj politik açıdan da içinde bir hayli patlayıcı madde barındırmakta: Türkiye baraj ile Dicle'nin Suriye ve Irak gibi komşu ülkelere akımını aylarca durdurabilir. Böylece Türk hükümetinin eline çatışmaların yoğun olduğu bölgede (Orta Doğu) bir şantaj potansiyeli geçmiş olacak."

Batı'nın Güneydoğu Anadolu Projesi'nde "şantaj potansiyeli" görmesi; Türkiye gibi bir uysal müttefikine pek güvenmemesini akla getirmekte.

Petrol, gaz, su... 'Dünya Düzeni' çarkının bundan sonra da dönmesi için tam manasıyla 'yaşam iksiri' unsurlar; stratejik unsurlar. Bu unsurların bulunup en hızlı ve verimli bir şekilde faydalanılması kadar bu unsurların 'emin ellerde' kalmaları da hayatidir.

'Gelişmekte olan ülkeler'in mevcut genel kriz ortamında 'kendi kafalarına göre takılmaları' - ki işletilmeye bakılan model Batı'nın 'kriz medeniyeti modeli'dir ve nereye kadar 'gelişeceği'ni kestirmek için kahin olmaya gerek yoktur - herkesin 'can derdine' düştüğüne dair en belirgin delildir.

'Eski efendiler'in can havliyle 'balans ayarı' tutturmaya çalışırken çelişkilerinin de bir o kadar görünmesi yine gözlerden kaçmamalı.

Algabal

Ilısu Baraj Projesi ile ilgili bilgiler (Almanca, İngilizce) ve resmi dokümanlar (Türkçe)

Great Game-Büyük Oyun'da bir çatışma sahası: Avrasya'nın doğal gaz zenginliğine kim hakim olacak? (1)

Yıl başında patlayan Rusya-Ukrayna 'boru hattı savaşı' AB ülkelerini derinden korkuttu. Rusya'nın doğal gaz tekeline bağımlı olan AB ülkeleri, bu tekeli kırmak için alternatif peşindeler. Mesele Rusya karşısında Batı Avrupa üzerindeki hakimiyetini kayıp etmekten korkan ABD'nın de 'can damarı' halini almış durumda.

Mevcut küresel jeopolitik savaşın önemli bir ayagı olarak görülen enerji kaynaklarının kontrol altına alınması, Batı kamuoyunda (yeniden) 'Great Game' başlığı ile anılıyor.

Meselenin dayattığı güncel siyasi manevralara değinmeden evvel - giriş babında ve kısaca - bir 'teorik açılım' yapılmasının faydalı olacağı kanaatindeyiz.


1800'lerden 2000'lı yıllara Batı'nın Great Game-Büyük Oyun'u

'Great Game' tabiri, 1837-40 yılları arasında Orta Asya'da vazifeli İngiliz istihbarat subayı Arthur Conolly tarafından ilk defa kullanılmıştır.

Tabir, Hindistan'dan Orta Asya'ya yürüyen Britanya İmparatorluğu ile Orta Asya'dan sıcak denizlere açılmayı hedefleyen Çarlık Rusya'sının geniş Avrasya coğrafyasındaki emperyalist-sömürgeci yayılma ve hakimiyet yarışını tanımlar.

'Oyun' Bitanya İmparatorluğu'nun 1807 yılındaki Fransa-Rusya ittifakı ile Hindistan hakimiyetini tehlikede görmesiyle başlar. Napolyon'nun 1813 yılında Rusya'ya saldırması ve Rusya'nın İngiliz saflarına geçmesi bu tehlikeyi ancak kısa bir süre için geçiştirmişti. 'Napolyon tehlikesi'nın bertaraf edilmesinden hemen sonra Britanya İmparatorluğu olası bir Rus saldırısını önlemek için 'Afgan macerası'na girişti.

İngilizlerin 1838/42 ve 1878/81 yıllarında Afganistan'da ve Rusların 1904/05'de Japonya'ya yenilmeleri ile iki emperyalist güç arasında bir konsansüse ulaşıldı. Buna göre mevcut statüko - Rusya'nın Orta Asya ve İngilizlerin Hindistan hakimiyetleri - karşılıklı olarak garanti edildi. İki büyük emperyalist gücün bu şekilde anlaşmalarının başlıca sebepleri ise azami yayılma hatlarına ulaşmaları (ki bunun belirgin noktaları Afganistan ve Uzak Doğu'da mağlup olmalarıdır) ve Almanya İmparatorluğu ile her iki ülkeyi tehdit eden yeni bir emperyalist gücün sahneye çıkışıydı.

İngilizlerin akıllı ittifak siyasetleri neticesinde Rusya ve Fransa'yı kendi saflarına çekerek Birinci Dünya Harbi'nde (1914/18) Almanya'nın izole edilmesi sağlandı.

İngiltere ile Rusya arasında 1905 sonrasında olduğu gibi 'mevcut statüko üzerinde anlaşma' kesinlikle Great Game-Büyük Oyun'nun 'son bulduğu' manasına gelmiyordu. Umumi güc kaybı-kaynak sıkıntısı, ortak düşman endişesi, işgal edilen alanların tahkim edilmesi, iç meseleler vs gibi faktörler belli bir noktada 'ateşkes'i mecburi kılar. Great Game-Büyük Oyun böylece 'statik' bir hal almış olur. Birinci ve İkinci Dünya Harbleri arası (1918/39) veya Soğuk Savaş devrinde (1945/90) olduğu gibi, çatışma yoğunluğu düşürülür. Emperyalist güclerden birinin veya belli bir ittifak blokunun aktif zorlaması ile bu konsansüs çatlak verir ve Great Game-Büyük Oyun 'aniden ve beklenmedik' bir dinamizme kavuşur; 'iskambil yeniden dağıtılır'.

Great Game-Büyük Oyun'un 'ana motivasyonu'nu belirlemek ise oldukça güçtür. Herkesce belirgin olan özellikle askeri saldırganlıklar ve tehditlerdir (ve bunların neticesinde umumi bir güvensizlik ortamı). Bu noktada 'vasıta sistem' ile 'asıl sistematik' bir biriyle karıştırılır veya birincisi ikincisini ört bas eder.


Büyük Oyun'un ideolojik temelleri

Modern öncesi emperyal yapılanmalar (mesela Roma, Çin, Osmanlı imparatorlukları) ile kıyaslandığında, modern jeopolitik yayılmacılığın çok daha kısa aralar ile büyük çatışmalara yol açtığı gözlenebilir. Modern öncesi çağlarda 500-1000 yıl süren hakimiyetler veya dengeler artık ancak 25-50 yıl kadar muhafaza edilebiliyor. Bunun sebebini sirf teknolojik farklılıkta aramak yanlış olur. Elbette 'oyunun' teknolojik boyutları çok büyük bir değişime uğramıştır. Ve elbette hadiselerin (en azından sübjektif olarak) hızlanmasında bu faktörün önemi inkar edilemez. Bu bağlamda doğru anlaşılamsı gereken husus teknolojinin 'foksiyonu' ve bunun belirleyen ideolojik çıkış noktalarıdır (ideoloji-teknoloji korelasyonu).

19. Yüzyılı başlarından itibaren art arda gelen - Batı kökenli - 'teknoloji devrimleri', belli bir dünya görüşünün-yaşam tarzının hem neticeleridir hem de 'motivasyon kaynağı'dır. Batı toplumlarını (ve Batı yaşam tarzının ulaştığı her yeri) birer 'üretim-tüketim cehennemi'ne dönüştüren temeller bu merkezi noktada aranmalı.

'İlerleme' başlığı altında temelden (topyekun insanlık için) müsbet bir gelişme olarak takdim edilen bu dünya görüşü-yaşam tarzı bizzat Batı'da - çok farklı ve hatta birbirine doğrudan zıt kutuplar halinde - tepkilere vesile olmasına rağmen, günümüze kadar 'sınırsız ilerleme'ye devam etmiştir.

Bu 'sınırsız ilerleme konsepti' dahilinde siyasi, ekonomik, sosyal ve hatta biyolojik sınırların sürekli ve gittikçe daha kısa aralarla aşılması bu yaşam tarzı için bir ölüm-kalım meselesidir. Yalnız, aşılan her sınırın beraberinde getirdiği-dayattığı problemlerin - irrasyonel bir şekilde - inkar edilmesi 'nihai sonu' işaretlemektedir.

Büyük devresi 400-500 yıl öncesine dayanan ve 'final devresi'ni son 150 yıl içinde takipedebileceğimiz bu 'Dünya düzeni' bir tarihi kırılma noktasına dayanmıştır.

Bu açıdan mevcut küresel siyasi konjonktürde 'büyük oynayan' hiç bir devletin veya ittifak blokunun (çok kısa vadeli birtakım avantajlar ötesinde) artık kazanacağı bir şey yoktur . Bu 'oyun'da - mesela Çin ve ABD gibi - birbirlerine 'temelden zıt' olarak gösterilen 'büyük oyuncular'ın bile aynı 'temel içgüdü' üzerinden hareket ettiklerini iyi kavramak gerekir.

Küresel çapta gelişen (güncel) siyasi çekişmeler bu perspektifden okunmalı.

(devam edecek)

Algabal

Jürgen Todenhöfer: Batı terörist yetiştiriyor

Jürgen Todenhöfer Afganistan stratejisini hatalı buluyor. Eski Hiristiyan-Demokrat milletvekili devamlı Orta Doğu'yu gezmekte ve bölgedeki durum hakında konuşuyor.

KÖLNER STADT-ANZEIGER: Sayın Todenhöfer, şu cümleleri kim sarf etti: Afganistan'daki savaşı durdurup askerlerimizi yurda getirmemiz gerekir. Vasilik etmeyi birakmanın vaktidir.

JÜRGEN TODENHÖFER: Gorbatçov?

Bravo, bu doğru. Cümle 1985 yılında söylenmiş.

Gorbatçov ile konuşmuştum. Breşnev‘in politbüro ile danışmadan savaş kararını tek başına aldığını söylemişti.

Bu fakir ülkeyi tehlikeli yapan nedir ki, devamlı yabancı orduların taarruzuna uğruyor?

Ülke tehlikeli değil, ama jeostratejik açıdan çok önemli. Trajedisi bundan kaynaklanıyor. Afganistan‘dan Hindistan, Pakistan, İran ve Rusya üzerinde etkili olunabilir. Büyük İskender‘in, Moğolların, İngilizlerin, Rusların ve simdi de Amerikanların ülkeye girmelerinin sebeplerinden biri budur. Günümüzde Hazar Denizi havzasında büyük doğal gaz kaynaklarının bulunması buna eklenebilir.

Bu daha çok bir güç ve kazanç çabasına benziyor. Oysa güya Hindukuş eteklerinde Batı'nın özgürlüğü savunuluyordu.

George W. Bush'u iyi tanıyan politikacılar bana inandırıcı bir şekilde onun için teröre karşı savaşın ön planda olduğunu söylediler. Ama jeostratejik sebepler de mutlaka bir rol oynamıştır. Vakıa şudur ki, Afganistan'daki savaş ile kendi emniyetimizi temin etmekten çok tehlikeye atıyoruz.

Nasıl?

Bizim için başlıca terör tehlikesi Afganistan veya Irak'da yabancı işgale karşı savaşan herhangi Talibanlardan veya başka gruplardan kaynaklanmıyor. Bize yönelik başlıca tehlike Batı tarafından tetiklenen genç müslüman 'diaspora teröristleri'dir, bunlar aramızda yaşayan insanlardır. Çoğu zaman meseleki perspektifleri olmayan genç insanlar. Bunlar 'Tagesschau' [Alman Devlet Televizyonu haber bülteni] bakmıyorlar, El-Cezire'yi izliyorlar. Orda her gün Batılı silahların Afganistan'da veya Irak'da masum müslümanların katlettiğini görüyorlar. Ve günün birinde bunların arasından çok cüzi bir kısım, bizdeki aşırı sağcı zorbalardan büyük olmayan bir miktar yani, kendilerini şiddet kullanarak savunmaya karar veriyorlar. Bu diaspora teröristleri kendilerini El-Kaide olarak tanımlasalar bile, 11 Eylül‘ün ardında olan El-Kaide degiller; ancak birer El-Kaide kopyalarıdırlar. Afganistan'da Batılı bombaların öldürdüğü her müslüman sivil ile bu El-Kaide kopyaları çoğalıyor.

Ve bu bağlantı büyük politikanın anlamadığı bir şey?

Alman politikacıların çoğu savaşın Almanya'ya yönelik terörizm tehlikesini yükselttiğini biliyorlar. Ama kalkıp 'dur' diyecek cesaretleri yok. Ve bu bataklıktan nasıl çıkılacağını bilmiyorlar. Bu ise yine çoğu Batılı politikacıların gerçekten Afganistan ve Pakistan hakında hiç bir fikirleri olmadığı ile bağlantılı.

Bu noktada eski meselektaşlarınıza hakksızlık yapmıyormusunuz?

Oralara giden politikacılar bile, nerdeyse her defasında sırf Batılı askeri kampları ve hükümet binalarını geziyorlar. Nerdeyse hiç biri o ülkelerde bir kaç günlüğüne olsun kalıp yaşamadı.

Bu durumda bizim Afganistan'a bakiş açımız nasıl değişirdi?

Afgan halkının çok iyi bildiği gibi, oralarda köyleri bombardıman etme stratejisinin tamamen yanlış olduğunu anlarlardı. Bu savaş umumiyetle havadan sürdürülüyor. Böyle olunca daima siviller öldürülüyor. Medya çağında yaşıyoruz ve herkes çocuk cesetlerinin param parça olmuş evlerden çıkarıldıklarını görebiliyor. Böyle olunca yerlilerin Taliban saflarına geçmesini kim yadırgayabilir. Afganistan'da muhtaç olduğumuz şey daha fazla asker değil, yeni bir stratejidir. Bunu başkan Hamid Karzai‘de devamlı söylüyor. Münih'te de söyledi. Bundan dolayı yedi yıllık yanlış Afganistan-Politikası için bir günah keçisi arayan Batı'nın öfke oklarına hedef oldu.

ABD'nın Afganistan sorumlusu Richard Holbrooke haftasonunda yaptığı açıklamalarda Amerikan hükümetinin Alman askeri birliklerinin daha da arttırılmasını talep etmeyceğini ima etti. Bu sizi rahatlatıyor mu?

ABD hükümetinin söyledikleri önemlidir. Ama daha önemli olan, Afganistan başbakanı ve Afgan halkının söyledikleridir. Ve onlar daha fazla askeri birlikler istemiyorlar. Buna rağmen Afganistan'a daha fazla asker gönderirsek, artık bu Afganistan için bir mücadele değil; kolonyalizm-sömürgecilik olur. Afganlar bu savaştan çoktan bıktılar.

Peki, Batı için bu savaş gerekli mi?

İmparatorun yeni elbiseleri masalını biliyormusunuz? Sonunda küçük bir çocuk: "Ama İmparator çıplak geziyor." diyor. Büyüklerden kimse hakkikati söyleme cesaretinde bulunamamıştı. Afganistan Savaşı'da aynen budur. NATO Afganistan'da çoktan donuna kadar soyuldu. Ama kimsecikler bunu söylemeye cesaret edemiyor.

Obama ile bir değişimin başlayacağına inanıyormusunuz?

Orta vadede bunu ümid ediyorum. Münih‘te müsbet sinyaller verildi. Ama öncelikle Afganistan'a daha fazla asker göderilecekmiş. Daha fazla asker demek daha fazla ölü demektir, daha fazla ölü daha fazla Taliban, daha fazla Taliban Dünya çapında - yani Almanya dahil - daha fazla terör demektir. Sempatik ABD eşbaşkanı Jo Biden için de geçerlidir, bir haftalığına bir Afgan ailesi ile beraber yaşasın. Savaşın Afganistan için en yanlış strateji olduğunu anlardı.

Ya sizin Afganistan stratejiniz nasıl?

NATO başlangıçta yardım projelerini destekledi ve sırf bu projelere yönelik askeri tedbirler aldı. Bu mantıklı bir proje idi. Sonra gittikçe saldırgan mücadeleye yöneldi. Bu mücadelenin en düşük riskli şekli azami yükseklikten bombalar atmaktır. Dolayısıyla sivil kayıpların sayısı da yükseldi ve bu Taliban'ın dirilişine sebep oldu. Taliban'ı yeniden güçlendiren biziz.

Şöyle de olamaz mı ama: Taliban yabancıların büyüyen etkisini hissettikleri için daha yoğun teröre başvurdular. Buna karşılık olarak NATO askeri açıdan kendini daha sert bir şekilde sahnede göstermeye mecbur oldu?

Afganların yabancı işgalcilere karşı bir geni var. Yabancı ordular bu ülkede haddinden fazla kalmamalılar. Başlangıçtaki yapılanma stratejisini yoğunlaştırmak gerekirdi. Ama bunun için Irak Savaş‘ından dolayı ne bir fikir ne de yeterince kaynak kalmıştı.

Kamuoyunda bu pozisyon için neden bu kadar az destek görüyorsunuz?

Benim söylediklerim Almanların ekseriyetinin görüşüdür! Afganistan'daki Alman askerlerinden, yüksek rütbeli subaylardan, dahi mailler alıyorum, soruyorlar: "Biz burda haddizatında ne yapıyoruz?" Onlarda haber ajanslarının anlatılarını okuyorlar: "ABD askeri kuvvetleri Taliban'a karşı başarılı harekat gerçekleştirdi." Ve sonra Afgan televizyonunda sözde Talibanların altı aylık bebeler olduğunu görüyorlar. İşte budur, içinden en çabuk ve edebli bir şekilde çıkmamız gereken trajedi.

'Edebli bir şekilde çıkmak' ne demek oluyor?

Ülkeyi bombalamak için herhangi [hukuki] vekaletimiz yok. Taliban ve yabancı müttefikleri bizi Batı'da tehdit etmiyorlar. Parola şu olmalı: Bombalar değil okullar. İş yerleri sağlamalıyız, işsizlik inanılmaz derecede. Bu önlemler askeri olarak emniyete alınmalı. Ayrıca önemli olan: Afgan Ordusu ve polisine iyi ücretler verilmeli. Çünkü Afganları ancak Afganlar yenebilir.

Bunlar ölye pek yeni öneriler değil. Bu noktalar Federal Parlamento'da alınan Afganistan'daki askeri mandanın uzatılması kararında ve Münih Güvenlik Konferansı'nda öncelikli olarak tanımlanan hedeflerdir.

Ama ağırlıklı bir rol oynamıyorlar. ABD şimdilik askeri kuvvetlerini nerdeyse iki misli çoğaltmak istiyor. Ama Afganistan'ın muhtaç olduğu şey barıştır.

Batı orduları ne kadar Hindukuş'da kalacaklar?

Yukarıda belirtilen hedeflere - Taliban ve Afganistan'ın komşularını da kapsayan müzakereler eşliğinde - en geç üç yıllık bir zaman dilimi içinde ulaşılmalıdır. Daha uzun bir süre kalırsak, sonu büyük bir hezimet olacaktır.

Kaynak: "Der Westen züchtet Terroristen"
Tercüme: Algabal

Ayrıca bakınız - Weitere Empfehlung: Jürgen Todenhöfer: "Wir behandeln Muslime wie Halbaffen"

Almanya'nın kıyamet senaryoları: Avrasya enerjisi için savaş

Federal hükümetin istihbarat servisleri sorumlusu ve Başbakanlık Dairesi Bakanı Thomas de Maizière tarafından sipariş edilen bir jepolitik "hareket katalogu", Rusya ve Çin ile yakın zamanda askeri çatışma senaryoları üzerinde yoğunlaşıyor.

Sosyaldemokrat ve Yeşiller çevresinden oluşan Alman "German Foreign Policy" gazetesinin haberine göre "hareket katalogu", Haziran 2008'de Federal Güvenlik Akademisi (Bundesakademie für Sicherheitspolitik/BAK) tarafından yayınlanan "Energiesicherheit 2050 - Eine ressortübergreifende Herausforderung" ("Enerji güvenliği 2050 - Makamlar ötesi bir hedef") başlıklı rapora dayanıyor.

Raporun hazırlanmasında Federal Alman Ordusu mensupları, Federal İç İşleri Bakanlığı (Federal Kriminal Dairesi ve sivil savunma kuruluşu THW), Federal Dış İşleri Bakanlığı gibi devlet makam ve kuruluşlarının yanında özel sektörden de Bayer AG, Deutsche Bahn AG (Alman Demir Yolları) ve silah sanayi devlerinden EADS firmasının katkıda bulunmaları dikkat çekici.

Küresel çapta giderek artan enerji ihtiyacını, doğal enerji kaynaklarının azalmasını, iklim değişiminin getirdiği sorunları ve enerji kaynaklarının yoğun olduğu coğrafyalarda siyasi belirsizlikleri göz önünde bulunduran uzmanlar, "iyimser" ve "kötümser" olmak üzere çeşitli senaryolar çiziyor.

Kötümser bir senaryo: 'Ayı ve Ejderha'

Yakın zamanda Rusya ve Çin arasında "stratejik enerji ittifakı" kurulacağı ve böylece Rus enerji kaynaklarının ancak yetersiz miktarda Avrupa'ya ulaşacağı öngörülen raporda, buna karşılık olarak Almanya'nın önderliğinde bir AB'nin Rusya ve Çin'e çeşitli alanlarda alacağı tedbirler ile etkili cevap verebilme yeteneğine sahip olması vurgulanmakta.

'Ayı ve Ejderha' başlıklı senaryoya göre Almanya, Rus-Çin enerji ittifakına bağımlı kalması ve enerji ihtiyaçını yeterli derecede kapatamaması durumunda büyük çapta iktisadi ve sosyal çalkantılar ve hatta iç savaş yaşayacak.

Jeostratejik daire: Avrasya enerji coğrafyasının kontrolü

Bu çapta tehlikeli bir gelişmenin önüne geçmek için, içinde Dünya petrol rezervlerinin %71'ini ve gaz rezervlerinin %69'unu barındıran Doğu Avrupa ve Orta Doğu coğrafyasının kontrolü vazgeçilmez bir jeopolitik unsur olarak işaretlenmekte. Bu geniş coğrafyada kesin hakimiyet kurmak için - üstü kapalı bir üslub ile - Rusya ve Çin ile askeri çatışmanın göze alınması gerektiği, raporda belirtilen neticeler arasında yer alıyor.

"German Foreign Policy" gazetesi bu tip bir jeopolitik tasarının nasyonal-sosyalist Almanyası'nın özellikle Doğu Avrupa'ya yönelik "Lebensraum" (yaşam alanı) politikası ile olan benzerliklere dikkat çekerek, böyle bir konseptin bir dünya savaşına yöneldiğinin altını çizmekte.

Haber: Deutsch-Türkische Nachrichten

"Kaukasus-Union": Erdoğan als Lakai des Westens

Erdoğans Pseudo-Diplomatie

Die Überschrift war gut, doch die dahinter stehende Absicht ist einfach erbärmlich. Als der türkische Ministerpräsident Recep Tayyip Erdoğan vor zwei Tagen vorschlug den georgisch-russischen Krieg und andere schwellende Konflikte im Kaukasus durch eine "Kaukasus-Union" zu entschärfen und somit auf eine langfristige Befriedung der Region hinzuarbeiten, horchten türkische und internationale Beobachter kurzweilig auf. Die türkische Initiative stellte sich aber schnell als Steilvorlage der USA heraus.

Gegenüber der türkischen Presse erklärte Erdoğan folgendes:

"Ähnlich wie auf dem Balkan, könnte eine Kaukasus Union gebildet werden an deren Arbeit wir uns beteiligen würden. Also mit den Regionalstaaten zusammen aufbauend und erweiternd. An der Spitze muss die UN stehen und ich werde (den UN-Vorsitzenden) Ban Ki-Moon noch heute kontaktieren um uns über diese Themen auszutauschen. Wenn wir zusammen mit den USA und den EU-Staaten Schritte in diese Richtung tun können, bin ich überzeugt davon ein Fundament für den Frieden im Kaukasus legen zu können.“ Auf die Frage wie Russland eine solche Initiative aufnehmen wird, sagte Erdoğan: "In dieser Kaukasus-Union, muss auch Russland sein."

Nach Erdoğans Vorstellungen sollen also dieser "Kaukasus-Union" USA, EU, UN sowie die Regionalstaaten angehören. Erdoğan will also nichts anderes als den Teufel mit dem Beelzebub austreiben! Etwas anderes konnte man vom "türkischen Saakaschwili" auch nicht erwarten. Ähnlich wie der liberal-demokratische Mafiosi in Tiflis, ist auch Erdoğan vom Westen paralysiert.

Erdoğan versucht mit diesem "Ausfall" lediglich Meldungen über eine diplomatische Abfuhr aus Moskau zu vertuschen. Darüber berichtete Murat Yetkin von der türkischen Tageszeitung "Radikal" am 11. August:

"Die Türkei links liegen gelassen

Am selben Tag (8. August) versuchte Ministerpräsident Tayyip Erdoğan von Istanbul aus Putin in Peking zu erreichen um einen Aufruf zur ‚Mäßigung‘ zu übermitteln. Für den gleichen Aufruf zur Mäßigung an die Adresse Saakaschwilis hatte es keine Schwierigkeiten gegeben. Doch während es bei Beratungen über Erdöl und Erdas keine kommunikationstechnischen Probleme mit Putin gab, konnte diesmal kein Kontakt hergestellt werden. Am 9. August, während Putin in der zur Russischen Föderation gehörenden Autonomen Region Nordossetien eintraf und der (türk.) Ministerpräsident in Bodrum weilte, wurden die Anstrengungen Putin telefonisch zu erreichen fortgesetzt. Sowohl der eigens eingerichtete Krisenstab im Außenministerium als auch das Büro des Ministerpräsidenten waren alleine mit dieser Aufgabe beschäftigt. Doch Putin fand keine Zeit um sich - wenn auch nur kurz - telefonisch mit Erdoğan zu unterhalten. Daraufhin setzte Ankara in den Nachtstunden des 9. August die Dringlichkeitsstufe herab und übermittelte Moskau, dass sich Außenminister Ali Babacan mit dem russischen Außenminister Sergei Lawrow zu treffen wünsche. Daraufhin meldete Moskau Gestern Vormittag (10. August) dass Lawrow in den Nachmittagsstunden Babacan telefonisch kontaktieren werde."

Als Erdoğan von der türkischen Presse nach dieser "missglückten Kontaktaufnahme" mit Putin gefragt wurde, sprach er von "völlig aus der Luft gegriffenen Gerüchten" und "Lügen".

Am Weltkrieg vorbeigeschrammt

Moskau hatte allen Grund die Türkei, wie auch die gesamte NATO, links liegen zu lassen. Die massive Aufrüstung Georgiens erfolgte schließlich durch NATO-Militärs. Zudem waren sich die Russen wohl in den ersten Kriegsstunden auch nicht sicher in wie weit die NATO Georgiens Überraschungsangriff aktiv unterstützte.

Dieser Verdacht scheint nicht unbegründet. Einmal von der generellen Aufrüstung Georgiens durch die NATO abgesehen, meldeten russische Quellen dass bei den Kämpfen um die südossetische Hauptstadt mehrere getötete georgische Soldaten ukrainischer und baltischer Herkunft seien. Auch wurden die Leichen von farbigen Kämpfern in georgischer Uniform gefunden. Russische Quellen sprachen am Montag (11. August) von bis zu 3000 US-Söldnern auf georgischer Seite. Mindestens ein Söldner soll von russischen Truppen gefangen genommen worden sein.

Unbestätigte russische Meldungen berichteten am 10. August auch von der Sichtung eines türkischen Kriegsschiffs vor der georgischen Hafenstadt Batumi. Nur einen Tag später kam es zu ersten Seegefechten zwischen der Russischen Schwarzmeerflotte und georgischen Marineeinheiten. Auch der Transport georgischer Truppen durch die US-Luftwaffe aus dem Irak ins neue Kriegsgebiet war, zu einem Zeitpunkt als russische Flugzeuge georgische Flughäfen bombardierten, äußerst riskant.

Es ist ersichtlich wie heikel die Situation besonders in den ersten zwei Tagen des Krieges war. Eine Verwicklung türkischer oder us-amerikanischer Truppen in die Kämpfe, hätte schnell zum NATO-Verteidigungsfall ausufern können.

Türkische Interessen können nicht die Interessen der NATO sein

Wie Murat Yetkin berichtet sind türkische Interessen ganz anders geartet:

"Diese Entwicklungen sind für die Türkei besonders wichtig. Nach mehreren Jahrhunderten etablierte sich Georgien zwischen der Türkei und Russland. Und die Türkei widmete sich dem neuen Verbündeten (Georgien) mit Händen und Füßen. Die Öl-Pipeline Baku-Tiflis-Ceyhan, die kaspische Gas-Pipeline und die Eisenbahnstrecke Baku-Tiflis-Kars, traten im Kaukasus als Möglichkeiten einer neuen Zusammenarbeit auf. Diese Projekte machten Russland nicht gerade glücklich. Doch abhängig vom russischen Erdgas aber als guter Kunde, konnte die Türkei einen Ausgleich mit Russland aufrechterhalten. Das übertriebene Vorgehen der Regierung Saakaschwili hat diesen Ausgleich sowie die Kooperation Aserbaidschans und der Türkei mit Georgien in Gefahr gebracht. Das Russland die Pipeline zwischen Aserbaidschan und der Türkei verschonte, während die georgischen Öl-Lager bei Poti bombardiert wurden, kann man als Bemühung Russlands auslegen, diesen Ausgleich nicht zu gefährden."

Kaukasus-Union nur mit ideologischem Fundament möglich

Eine Kooperation der Kaukasus-Anrainer ist nur unter Ausschluss von NATO und UN erfolgversprechend. Die NATO als Brandstifter und die UN als sterile Organisation kommen natürlich nicht in Frage wenn eine dauerhafte Beilegung der blutigen Konflikte im Kaukasus ernsthaft angestrebt werden soll. Man darf nicht vergessen dass es die NATO ist, die im Dreieck Afghanistan-Irak-Kaukasus brutale Kriege führt bzw. durch verantwortungslose militärische Aufrüstung und Instrumentalisierung ethnischer Minderheiten permanent Bandherde entfacht.

Wie im Falle des türkischen Ministerpräsidenten wieder einmal deutlich vorgeführt wurde, fehlt den eurasischen Großstaaten vor allem ein ideologisches Gesamtkonzept. Geistig stehen die Türkei, Russland, China, Pakistan und Indien dem Westen noch viel zu nahe. Nationalstaatlichkeit, Nationalismus, Liberalismus, Kapitalismus und Plutokratie sind ideologische Hemmnisse, die ein Gegenmodel zur US-Geführten westlichen "Neuen Weltordnung" verhindern.

Bericht: Algabal

Zwischen den Fronten: Die Türkei im russisch-georgischen Krieg

Als NATO-Land und direkter Nachbar Russlands und Georgiens, befindet sich die Türkei derzeit in einer äußerst heiklen Situation.

Der fatale Überraschungsangriff Michael Saakaschwilis gegen Südossetien hat zwar die Russen kaum überrascht, dafür aber umso mehr die nahen und fernen westlichen Partner Georgiens. Zu den Überraschten zählt auch die Türkei. Während Russland zielstrebig dabei ist vollendete Tatsachen in Südossetien und Abchasien herzustellen, befindet sich die von den USA geführte "internationale Gemeinschaft" im Schockzustand und zeichnet sich lediglich durch Handlungsunfähigkeit aus.

Was Georgien in diesen Tagen ohnmächtig mitansehen muss, dämmert so langsam auch vielen Türken: die Westbindung trägt im eurasischen Raum keine Früchte. Einhellig beschwören deshalb dieser Tage türkische Medien, um keinen Preis das Land in eine Konfrontationsstellung mit Russland zu bringen. Im fünften Jahr des Irakkrieges, nach einem libanesisch-israelischen Krieg und permanenten Kriegsdrohungen des Westen gegen Nachbarländer wie den Iran und Syrien, sind die Menschen in der Türkei der Meinung ohne den Westen sicherer in der eigenen Region aufgehoben zu sein.

Unter dem Eindruck des russisch-georgischen Krieges sprach der türkische Ministerpräsident Erdoğan jüngst von einer "Kaukasischen Union" um durch Kooperation der Anrainerstaaten die brodelnden Konflikte in der Region beizulegen. Was derzeit zwischen Russland und Georgien blutiger Ernst ist, kann jederzeit ebenso zwischen Armenien und Aserbaidschan aufbrechen. Nicht weniger tragisch ist die Lage in Tschetschenien.

Leider scheint eine solche Kooperation derzeit in weiter Ferne. Doch so paradox es klingen mag; der Krieg im Kaukasus könnte ein Katalysator für einen solchen Prozess werden. Dafür müssen aber Regierungschefs wie Erdoğan aufrichtiger und mutiger sein. Schließlich bezeichnete sich Erdoğan in der Vergangenheit immer wieder als einer der Vize-Präsidenten des "Greater Middle East"-Programms. Solche Aussagen klingen in den Ohren Moskaus sicher nicht gerade vertrauensbildend.

Russland fühlt sich durch die äußerst aggressiv vorgeführten geopolitischen Ambitionen der USA zurecht bedroht. Die US-Aufrüstung in Westeuropa hat ein neues Wettrüsten ausgelöst. Georgien ist das aktuelle Opfer dieser Wiederaufrüstung. Was Länder wie die Türkei aber nötig haben, ist kein zweiter Kalter Krieg. Vielmehr muss sich die Türkei endlich von der erniedrigenden und kontraproduktiven Rolle eines "unsinkbaren Flugzeugträgers" im Dienste des Westens befreien. Die Türkei kann die großen anstehenden ökonomischen, ökologischen, sozialen und politischen Herausforderungen in erster Linie nur zusammen mit den Nachbarn zwischen Balkan, Orient und Kaukasus lösen.

Ein Umdenken der regionalen Staaten ist vonnöten. Der kolonialen Mentalität des Westens, ethnische Konflikte zum eigenen Vorteil zu schüren, darf nicht mehr stattgegeben werden. Dazu müssen sich regionale Großstaaten wie Russland, die Türkei und der Iran von jeglichem National-Chauvinismus befreien. Insbesondere gegen ihre eigenen ethnischen Minderheiten. Die Kurden in der Türkei, Tschetschenen in Russland oder Aserbaidschaner im Iran können zu Faktoren der Stabilität werden, anstatt die ewigen Bauernfiguren im "Great Game" abzugeben.

Deutsch-Türkische Nachrichten